De behandeling van parodontitis evolueert.
Mechanische biofilmcontrole blijft de basis.
Maar steeds vaker wordt gekeken naar aanvullende therapieën die ontsteking en bacteriële belasting verder kunnen ondersteunen.
Een recente review bevestigt dat beeld.
Fotodynamische therapie wordt daarin omschreven als veelbelovend, maar heterogeen.
Dat is correct.
Maar misschien ook onvolledig.
Het probleem zit mogelijk niet in de therapie
Wanneer we de literatuur rond fotodynamische therapie analyseren, zien we een terugkerend patroon:
- toepassingen gebeuren vaak in de tandartsstoel
- meestal éénmalig of beperkt in aantal sessies
- met variatie in lichtbron, fotosensitizer en protocol
Het gevolg?
👉 Resultaten die moeilijk te vergelijken zijn
👉 En dus als “heterogeen” worden bestempeld.
Maar dat roept een belangrijke vraag op:
Evalueren we hier de therapie… of de manier waarop ze wordt toegepast?
Parodontitis is geen momentopname
Vanuit biologisch perspectief is het antwoord duidelijk.
Biofilm en ontsteking zijn continue, dynamische processen.
Ze ontwikkelen zich elke dag opnieuw, ook bij patiënten die correct poetsen.
Professionele behandeling is essentieel.
Maar ze gebeurt op discrete tijdstippen.
Daartussen ligt een periode waarin:
- biofilm zich opnieuw organiseert
- ontstekingsprocessen terug kunnen activeren
👉 En precies daar ontstaat vaak het verschil in klinische uitkomst.
Wat zegt recente klinische evidentie?
Nieuwe studies beginnen die kloof te overbruggen.
De HOPE-CP studie met Lumoral, gepubliceerd in early view in het Journal of Periodontology, onderzocht het effect van dagelijkse thuistoepassing van dual-light therapie bij patiënten in onderhoudsfase.
De resultaten tonen:
- significante reductie van bloeding (BOP)
- lagere plaque-index
- minder residuele pockets
Belangrijker nog:
deze effecten werden bereikt tussen de consultaties door, in de dagelijkse routine van de patiënt.
Naar de studie: klik hier.
Daarnaast rapporteren ook eerdere studies met hetzelfde concept en toestel resultaten in dezelfde richting, wat wijst op reproduceerbaarheid bij herhaald gebruik.
Een verschuiving in denken
De vraag is dus niet alleen:
👉 Werkt fotodynamische therapie?
Maar eerder:
👉 Wanneer en hoe vaak moet ze worden toegepast om relevant te zijn?
De klassieke benadering ziet PDT als een eenmalige adjunct.
Nieuwe inzichten positioneren het eerder als een ondersteunende dagelijkse therapie, gericht op continue biofilmcontrole.
Dat sluit beter aan bij de biologie van de aandoening.
Conclusie
De huidige literatuur heeft gelijk:
fotodynamische therapie is veelbelovend, maar de resultaten zijn variabel.
Maar die variabiliteit lijkt in belangrijke mate te worden beïnvloed door:
- frequentie van toepassing
- protocol
- context (in-office vs thuis)
Recente studies tonen dat een gestandaardiseerde, herhaalde toepassing wel degelijk consistente klinische voordelen kan opleveren.
De toekomst van parodontale zorg ligt mogelijk niet alleen in nieuwe technologie, maar in hoe we bestaande therapieën integreren in het dagelijks leven van de patiënt.
Lumoral is een CE-gemarkeerd medisch hulpmiddel (Klasse IIa – CE0598).
Bron:
de Molon RS et al. Adjunctive Therapies in Periodontitis: Current Concepts and the Future. Journal of Periodontal Research, 2026.
DOI: 10.1111/jre.70060
Laat een reactie achter
Deze site wordt beschermd door hCaptcha en het privacybeleid en de servicevoorwaarden van hCaptcha zijn van toepassing.